«مستوری» نگاه دقیق و نزدیک غازیانی به طبیعت است که در امتداد نمایش قبلی اوست. اگر در آثار گذشته، نور نقشی محوری در شکل‌گیری فرم‌ها داشت، این بار متاثر از تجربه‌ی زیسته‌ی هنرمند در دو سال گذشته، تاریکی به مرکز صحنه آمده است. تیرگی‌ها بر ترکیب‌بندی غالب شده‌اند و به‌آرامی توازن میان تیرگی و روشنی را تغییر داده‌اند.
نور در این آثار، ملهم از رنگ‌های روحی در نقاشی ایرانی، نه به‌عنوان موضوع اصلی بلکه به‌عنوان عنصری شکل‌پذیر پدیدار می‌شود. این نور از دل تاریکی و از طریق عمل پاک‌کردن است که آشکار می‌شود—با برداشتن ماده‌ی رنگی مداد یا کنته با استفاده از پاک‌کن یا تکه‌ای پارچه—که ابزاری‌ اساسی در فرآیند خلاقانه غازیانی است. عمل پاک‌کردن، امکانی نهان را در دل تاریکی آشکار می‌کند که احساسی از پنهان‌کاری و کشف به وجود می‌آورد. در این فرآیند، بیننده دعوت می‌شود تا آنچه زیر سطح نهفته است را ببیند؛ آشکارسازی‌ای تدریجی که به مضامینی چون آسیب‌پذیری، فقدان و بازسازی اشاره می‌کند.