در ﻫﺮ ﺧﻂ و ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﮐﺎﻏﺬ ﻣﯽﻟﻐﺰد، آواز درﺧﺘﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽرﺳﺪ؛ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺳﻮی ﺧﻮد ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪه، روزﻫﺎﯾﻢ را ﭘﺮﻣﺸﻐﻠﻪ و ﺣﺎﻓﻈﻪام را از ﺧﻮد اﻧﺒﻮه ﺳﺎﺧﺘﻪ. 
ﻣﻨﻈﺮ، ﻧﻈﺎره و ﻧﺎﻇﺮ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ:رﻫﺎﯾﻢ ﮐﻦ، رﻫﺎﯾﻢ ﻧﮑﻦ؛ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻢ ﮐﻦ، ﻓﺮاﻣﻮﺷﻢ ﻣﮑﻦ؛ بمان،نمان.
ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ روزﻫﺎ و ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﻄﯽ ﺳﺎده دﺷﺖﻫﺎ و درﺧﺘﺎﻧﻢ را ﭘﯿﻤﻮدم، آن ﭼﻨﺎن ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ ﺗﺎ اﺑﺪ در دﺷﺖﻫﺎﯾﻢ بمانم