سوژه میراست و ابژه ابدی.
ما در «دیگری» خود را بازمی‌یابیم. هم سوژه‌ایم و هم ابژه.
غیاب دیگری غیاب ماست.
با مرگ اما سوژه‌بودگی‌مان از بین می‌رود و به‌تمامی به «دیگری» بدل می‌شویم.
ابژه‌ای حی و حاضر.