بود و نبود
حکایت جهان ماست
حکایت روزگار ماست
حکایت هستی ماست که گاه هستیم و گاه ....
به اتفاقی مجال زیستن می یابیم و به اشارتی عزم سفر که راهیست پرخار و ناهموار
گویا به حقیقت حکایت آدمی ست درین جهان خراب که هماره بودنمان به نبود گره خورده است و مجال آسودگی در او نمی یابی که اگر بیابی وصالش اندک است و ناپایدار که جهان چنین است.
هر لحظه و هر زمان بودنمان اعتباری نمی یابد که نبودمان آشکارتر
درین احوالات این مجموعه بر سپیدی کاغذ آمدند همچون زیست مان که عجین گشته با بود و نبود
ازین روست که گاه حروف و کلمات را در می یابی و مجال خواندن و غرقه شدن و گاه می غلطتند و گریز پای از چنگ چشمانت می گریزند.
خاطره ای ، تنها خاطره ای از آن حروف و کلمات در ذهن مینشیند همچون آدمی درین جهان پرآشوب
بود و نبود را مجالی اندک است به اندیشیدن که گاه هستیم و بناچار می رویم بود را اعتباری و عیاری نیست
اگرچه نبود را قاطعیتی ست بی تخفیف
عین الدین صادق زاده
پاییز ۱۴۰۴ تهران