یادآوری تن‌ها در بهار مسافت و سکوت، همچون شکوفه و نور از گریبان آسمان ما بیرون می‌زند و استمرار را مقدور می‌سازد.  

فرصت زیستن با آن‌ها و آنجا که دوست‌شان داریم، مانند هوا، حیاتی نامرئی می‌بخشد. در هنگام عبور از میان سکوت و فاصله به ضرورت هم‌نشینی با متعلقات روزمره پی می‌بریم؛ هم‌نشینی با انسان‌ها، قاب‌ها و اشیاء. 

رصد روزهای متاخر و تبعات ناشی از بحران‌های سیاسی و اجتماعی کنونی برای ما، با کوچ‌های اجباری، راه‌های موازی و امید به تلاقی این راه‌ها در فردایی نامعلوم توام شده است و اکنون نیز در روزگار تعلیق تنها با پناه به آنچه از آن خود می‌دانیم، می‌توانیم از بدن، سکوت و فاصله به بقا در شرایط گسست گذر می‌کنیم