در قرن بیستم، هنر شرقی و بهطور مشخص نگارگری ایرانی، مورد توجه جدی هنرمندان مدرنیست قرار گرفت و حتی در غرب نیز به گستردگی چشمگیری رسید. در ایران نیز نسل اول هنرمندان نوسنت گرا بهره زیادی از موتیف ها و اوبژه های نگارگری گرفتند. اما در قرن بیست و یکم جریانی در میان هنرمندان معاصر شکل گرفت که استخراج ساختار، لایه های بیانی و زبان بصری نگارگری و تلفیق آن با بیان معاصر را هدف خودش قرار داد. نگاره نگر، فرصتی برای نمایش آثاری است که این مولفه ها در آن نقش محوری دارند.