بر مل‌ملِ ابرسفیدِ آرام‌لغزنده‌ای لمیده، روان باشی، یا بر تیغِ بُرنده‌ی طویلی به تندی فرود آیی.

به ناگزیر پذیرا خواهی شد که این چیزی جز تقدیرِ تو نیست، که اگر در آن دستی داشته باشی یا نه، چیزی جز تقدیرِ گذشتنِ تو از درازنای عمرِ از ازل تا ابدِ جهان نیست.

آدمیزاد که همزادِ درد است، راهی جز پذیرش تیزیِ بُرنده‌ی تیغ‌ها ندارد. تیغ‌هایی در راه یا همچون شمشیر داموکلس، آویخته به تارِ مویی بر بالای سر.

تیغ‌هایی بر سرِ راهِ مردمِ عاشق، یا گرسنه، یا ترسیده، یا در دستِ قدرتمندان،یا با نامِ قدیمیِ سرنوشت، خواسته و ناخواسته همجوار تو. بُرّان و زخم‌زننده و خون‌ریز و هراسناک.