مجموعه‌ی پیش‌رو بر پایه‌ی تکه‌هایی از خاطرات شخصی هنرمند شکل گرفته است. سوژه‌های خاموش‌ و لطیف اما دست‌نیافتنی‌ وی از زندگی روزمره برگرفته شده‌اند و حسی از حسرت و دلتنگی را در سراسر مجموعه جاری می‌کنند. حیدرزاده در تجسم این خاطرات از آرشیو عکس‌های شخصی‌اش بهره‌ گرفته و آن‌ها را در ترکیب‌هایی لایه‌لایه و هم‌پوشانی‌هایی ظریف چیده است؛ لحظاتی که گویی درست آن‌سوی دسترس، معلق مانده‌اند. شفافیتِ رزین، این تصاویر را در هم محو و نرم کرده، چنان‌که از میان مهی از زمان دیده شوند. این درهم‌نشستگیِ تصاویر، بازتابی‌ست از چگونگیِ انباشتگی خاطرات بر یکدیگر، آنگاه که لحظات منفرد، در گذر زمان، به اَشکالی مبهم و درعین‌حال تمایزناپذیر درمی‌آیند. این‌گونه، ماده و حافظه در هم تنیده می‌شوند؛ نه برای حفظ گذشته به همان شکلی که بود، بلکه برای پذیرشِ زوالِ ناگزیر آن.
این مجموعه درعین اتکا به حافظه‌ی فردی، دعوتی‌ست به فراخواندن تجربیاتی مشترک از لحظاتی آغشته به احساس، تا شاید پژواکی از حسی فراموش‌شده را در ذهن مخاطب زنده کند.
«من بر این باورم که ما تمام زندگی‌مان را وقف دوباره زیستن گذشته، تنها برای یک لحظه، به همان شکلی که تجربه‌اش کردیم، می‌کنیم. انگار که تمسک به خاطرات تنها راه حفظ هویتی‌ست که در گذر ایام شکل گرفته. با این حال، در این راستا، نه‌تنها خود را مغروق در ترسِ از یادبردن خاطراتم بلکه درمانده در ساختن تجربیات تازه نیز می‌یابم.»

- رعنا حیدرزاده
تابستان ۱۴۰۴