این مجموعه را «فاجعه» نظام بخشیده است؛ یا شاید از نظام خالی کرده است. این کارها حاصل تلنبارِ مکرر خاطرات در ذهن است؛ نوعی بیرون‌زده‌گیِ آمیخته با تأمل، همراه با رنج مضاعف دوباره اندیشیدن؛ آن‌ هم به قصد گسترانیدن‌شان بر سطح بوم. مجموعه¬ی «از پیش از این» تلاشی است در راستای تبدیل یک وضعیت به وضعیت دیگر: پیوند و درهم‌آمیختگی هیستری ‌خاطراتِ زیسته‌شده و جهان بیرونی‌ که همواره در تجربیاتی فردی، در پرتو توجه و حساسیت‌های خاص آدمی، به شکل-محتوایی دیگر درمی‌آید.
البته شاید اصلاً مهم نباشد آن ماده‌ی خامی که جهان بیرون - هم‌چون امکان‌هایی - بر ما عرضه می‌کند، کدام است و چیست؛ بلکه از قضا مهم آن است که آدمی تا چه میزان می‌تواند در تجربه‌ی فردی مواجهه یا تقابل با این ماده‌ی خام «چیزی» خلق کند.
علی صادقی
مهر 1396