فعلا فقط بازی
بازی کردن، نه صرفاً یک کنش فیزیکی، بلکه راهی‌ برای گفت‌و‌گو با کودک درون است؛ کودکی که گفتارش را با خطوط و احساسش را با رنگ‌ها بیان می‌کند.
کودک در بازی، مرز میان منطق و احساس را درمی‌نوردد و پا به جهانی فراتر از تصور یک کودک می‌گذارد.
در جهان تازه‌ساخته‌ی کودک، او و بزرگسالِ بالغش مدام در کشمکش‌اند؛ کشمکشی میان نظم و رهایی، میان دانستن و تجربه کردن.
در این میان، نقاشی به راهی برای ورود به جهانی کنجکاو و راستین بدل می‌شود؛ جهانی که در آن تخیل و بازی نه تفنن، بلکه وظیفه‌اند.
کودک خردسال و بزرگسال میان‌مایه‌ی امروز، مدام به یادم می‌آورند که خلاقیت از دلِ بازی زاده می‌شود.
و نقاشی برای من، همان زمینِ بی‌پایانِ بازی‌ست؛ جایی که بی‌هیچ هراسی می‌سازم، خراب می‌کنم و دوباره آغاز می‌کنم.

آنجا بودن

هستم،

جایی میان دوردست‌ها

آنجا،

برای لحظه‌ای

آشکار شده است.